Durup dinlediğim sessizliğindi önce...

İncinmiş yanlarından tanımıştım seni.

İç’im yanmıştı kapının arkasına çömelip ellerini başının arasına aldığında

Sözcüklerine bağladım tebessümü Yâr...

Yürünesi yollar kapanası olduğunda kanadı yitik turnalar gördüm rüyamda...
Korkular sobeledi ömrümü çıkmazlarda...
Akordu bozuldu ömrümün...

Sustun.... zayii oldum...

Ellerimi cebime koydum, hüzün bulaştı parmaklarıma...
Poyrazın zulmune takıldı uçurtmalarım...
Yüreğime takıldı ayaklarım.
Düş’tüm; dizleri kanadı kısa pantolonlu çocukluğumun...
Cân’ımı yaktı masallar...

İltica ettiği ülkeden sınırdışı edilmiş olmanın hüznü ile açtım ellerimi Yıldızların Sahibine...
Bir yaş düştü iç’ime...
Ardından bir kelam dilime....

La Tâknatu ... La Tâknatu minAllah...

Düş’tüm kuyuların dibine... ama hiç düşmedim zifiri karanlık ümitsizliğe Yâr ...

Haydarpaşa bile grilere büründü... ben düşmedim ümitsizliğe...
Mavinin yankısı vardı yüreğimde...

Malumun olsun Yâr... bir düş değdi çocuk yüreğime...

Âşkı sobeliyorum iç’imde...

Kafesini açtım bunca zaman korumaya çalıştığımın...

"Git gayri... Ben senden geçtim" dedim.. "Git o Yârin ellerine..."

Titredi küçük kuş...
Çırpındı ... uçtu...

Hicreti ellerine...

Aç pencereni... Sokaklar ayaz...

Güneş ısıtmaz avuçların kadar...

Mülteciyim...

Aç ellerini Yâr...

Aç ellerini...

              

Rabbim!

n’olur göster bana beni

aynaya baktığımda kimmiş bu aciz tanımak istiyorum

madem bu kadar basit bir insan, bilmek istiyorum

madem ölüme kadar onunlayım, ikibasliyiz

gözlerini anlamak istiyorum

anlamıyorum kimim ben rabbim

artık acıya dönüşüyor sorgulamam

sancılar kaplıyor beynimi

duygularım hala ortalıkta yoklar

n’olur tut elimden koy yoluma

nerdeymişim kimmişim göreyim

yaptığım şeylerde neden içim sıkılıyor öğreneyim

hatam ne günahım ne bileyim

bu kadar kara iken böylesine ak gözüküşüm neden bileyim

kendimle yasamaktan yorgunum....

kalbimden bu cümleler akıp gider oldu hiç duraksamadan... ah acı... nedir bize ettiklerin...

artık öyle bir hale geldik ki sevgilim ne acılarımızdan kaçar olduk ne de güller ile acılarımızı karşılar olduk... kimse neler olduğunu bilmiyor ama acı denen o lütuf, sehir-i İstanbul benzeri vücud-u şehre gelmez oldu...

beklenmediğinden değil, geldiğinde istenmediğinden değil, normalite kanunlarından değil en çok kanıksandığından gelmez oldu besbelli...

lütuf dediğin kıymeti bilindikçe vardı, acı ki en ala lütuftu bundan sebep kadri bilinmediğinde gitmeye en çok hakki olandı...

gecenin sabaha ulaştığı o vakit, içinde bulunduğum bu vakit sevgilim...

soğuk damarlarıma işliyor... bir an düşünüyorum, karanlıklar aydınlığa çıkarken bu içime isleyen soğuk da niye? sonra kendime dönüyorum... İstanbul benzeri benliğime dönüyorum... değil mi ki o en karanlık vakitlerimden sonra bir vakit gelir... öyle bir vakittir ki imtihanın son aşaması olduğu her halinden bellidir... karanlıktan çıkmışsındır aslında, geçmişsindir o en kötü devreyi, bir nevi kazanmışsındır aydınlığa çıkmayı beklersin... sonra her yanını saran bir soğukluk baş gösterir... neden olduğunu anlamazsın ama vakit geçmeden hiç bir şeyi hissedemez olursun... kalbinde duygularının cirit attığı o sokaklar, istanbul misali bomboştur o vakitte... isyana durana dek tüm hücrelerin(belki kalbin hariç, ne zaman ki bu isyan kalbine ulasir o vakit isyan sen olursun artik... tipki asırlar önce gelen en sevgilinin dediği gibi, o iyiyse vücut iyidir ama o kötüyse...)isyana durur...

imtihanın bu hissizlik, sabretmekse tek çaren... çünkü bilmen gerekir... vucudun şu gördüğün şehir-i İstanbullun benzeridir... o kanı donduran soğuk dakikalardan sonra elbet acının, kanın sembolü kızıl bulutlar çıkacaktır gökyüzüne, sonra da içini bir hoş eden edayla güneşin...

de ki nedir benim güneşim?

bilmiyorum sevgilim...

vakit o vakit...

üşüyorum, ama korkmuyorum...

kızıl bulutlar cıktı gökyüzüne...

gitmek vakti çok yakındır artık...

bekle beni sevgilim...

“Önemli olan bulunduğunuz yer değil, hareket ettiğiniz yöndür” -

Oliver Wendell

Ayrılığın bir ateş misali yalayıp geçmediği bir yürek var mıdır? Gözden dökülmemiş, bu acıya değmemiş kaç göz yaşı vardır?
Açın göğün perdelerini, uzanmak istiyorum, bütün nefeslerimi biriktirdim haykırmak istiyorum.

Yıldızları neden yok bu gecenin, ayı neden göremiyorum. Kendimden kaçmak kurtulmak istiyorum. Ayrılığın o kocaman boşluğuna düşmek istemiyorum. Baştan başa gurbet bu hayat, sılaya kavuşmak istiyorum.
İçimdeki bu acı beni nerelere sürükler,hangi dumanlı dağlar başında beni bana gösterir.

Gösterin bana gösterin kalabalıklar! bu defa ayaklarım beni hangi menzile ulaştırır. Yarım kalmış tebessümler var dudaklarımda. Yarım kalmış cümleler sayfamda. Ve yarım kalmış dualar var dilimde. Ve hayatın kendisi bitmemiş bir cümledir. Yarım kalan bir nefestir hayat, bilirim...
Bilmediğim isimler nasıl yakın olmuş bana. Şu tuttuğum eller, gözüme bakan bu gözler, içimi ısıtan minik gönüller. Hepsi küçülüyor ufukta, birbirine karışıyor simalar, beni çağıran bu sesler; gecelerini mendil yapıp yanaklarıma dokunan karanlıklar, alışamam dediğim duygular şimdi ayrılmak mı zor geliyor size. Yoksa terk etmek mi?
Şimdi hangi kıyıya demir atacak bu gemi, Meçhule giden gemi misali rüzgar hangi yönden şişirecek yelkenlerini... Kimler eşlik edecek bu diyarı seferde mahzun yüreğime... Bir parça yüreğim kalacak, demir aldığım her iskelede...
Göçmen kuşlar misali daireler çiziyor ruhum, kıvranıyor her seferinde, bu defa son diyor sonsuzluğa talip bedenim.
Hayatın soğu yüzü müdür ayrılık, yoksa kaderin başka bir kadere dönüşmesi midir. Yeni başlangıçların başlaması, yeni dünyaları keşfe çıkmak mı dır ayrılık.

Bir yerlerden koparken bir yerlere kavuşmak için koşmak mıdır ayrılık. Elinin altındaymış gibi duran hiçbir şeyin kalıcı olmadığının öğreticisi midir ayrılık? Faniliğin en iyi anlatıcısı mıdır, yoksa bağlılığın kalıcı olanını sorgulatmak mıdır? Nedir bu ayrılık ve neler uyandırır zihnimizde neler katar hayat tecrübemize?
Sessizlik kaplar boyuna yürekleri. Biten kelimelerdir, zihin lügatimizde. Bir sekinet rüzgarı eser, boğucu sıcaklığın tam orta yerinde. Keşke şimşekler çaksa, keşke gök boşalsa bu kadar ağır olmazsa ayrılığın yükü, bu kadar acıtmasa, karartmasa hayatı. Ama olmuyor hiç biri, hücrelerinize kadar iner ince ve derin bir sızı..

Durmuş gibi görünen zaman, saatler eşliğinde ilerler. Beraber güldüğünüz, beraber ağladığınız, aynı idealler için çarpan yürekleriniz şimdi kendi yalnızlıklarına bürünmüş bir halde son cümlenin telaffuzunu bekler. O son cümle belki ayrılıktan sonra bizi bağlı tutacak bir bağ olacak. Belki bir mıknatıs gibi onun etrafında toplanacağız. Yâda gözden ırak olan gönülden de ırak olacak. Hiçbir cümle kafi gelmeyecek.

 İşte bu ayrılığı düşününce insan dostlardan geçici olarak ayrılmak, alıştığınız şehirleri terk etmek size acı verse de sorumluluklarınızdan uzaklaştıracak kadar sizi yıpratmıyor. Rabbiniz yanınızdaysa her yer birden sıla oluveriyor. Ama rabbiniz yanınızda değilse sıla bile gurbet oluyor. Bunun idrakinde olanlar ayrılığın ardında diri kalpli bir hayata tekrar merhaba diyebilecekler. Ayrılıkları zahmete değil rahmete dönüştürebilecekler.
Kimi zaman Beydağı’ndan güneşi izleyeceksiniz, kimi zaman Erciyes’te soluklanacaksınız. Harputun eteğinde yola devam diyeceksiniz. Ve yürüyeceksiniz; dilinizde şu mısralarla, ayrılığın yükünü hafifleteceksiniz:

“Kırılır da bir gün bütün dişliler/ Döner şanlı şanlı çarkımız bizim
“Gökten bir el yaşlı gözleri siler/ Şenlenir evimiz barkımız bizim.
“Yokuşlar kaybolur, çıkarız düze/ Kavuşuruz sonu gelmez gündüze
“Sapan taşlarının yanında füze/ başka alemlerden farkımız bizim.
“Gideriz nur yolu izde gideriz/taş bağırda, sular dizde gideriz,
“Bir gün akşam olur bizde gideriz/kalır dudaklarda şarkımız bizim”.

N.Fazıl
Alıntı: Yasemin ŞÜHEDA