Dokunduğun bütün yerleri özgürlüğün kalesi haline getirmeliydin. Ve orada ne tek damla karanlık, ne tek parça zulüm, ne tek santim haksızlık kalmamalıydı. Senden doğan çocuklar, iki ucundan tutarak karanlığı bir patiska gibi ikiye ayırmalıydı. İkiye ayırmalıydı sömürünün başkentlerini saçları yarınların ateşiyle tutuşmuş delikanlılar ve genç kızlar.

Böyle oğullar ve böyle kızlar büyütmeliydik biz. Ve büyük olmak, anne-baba olmak, ata olmak bir güvercin gibi yavrularının üstüne kol kanat germek değil, onları ağacın en tepesinden aşağıya atmak gibi birşey olmalıydı ve o yavru güvercin ya öğrenmeliydi uçmayı ya da esaretin sert toprağına çakılmalıydı.

Böyle çocuklar yetiştirdiniz mi? Ya da böyle mi yetiştiriyorsunuz çocuklarınızı? Kavganın dalgalarına atılan her genç beden, her evladınız sizde bir üzüntü, bir korku, bir tedirginlik mi oluşturuyor? Tutup güvenli topraklarınıza mı çekiyorsunuz onları?

Sizin topraklarınız güvenli değil ki.

Yeryüzünde özgürlüğün gürül gürül akamadığı topraklar olduğu sürece nasıl güvenli olabilir sizin küçük ülkeleriniz? Evleriniz, odalarınız, ocaklarınız ne kadar sıcak şehrin sokaklarında çocuklar soğuktan titrerken?

Ve bir tinerci çocuk, çıplak göğsünü yırtarken Beyoğlu'nun arka sokaklarında, ne işe yarar sizin sofranızdaki dumanı tüten çorba? Yeryüzü kan revan!

Her insan için, her beden, her yüz, her evlat için üstünde salına salına gezebileceği bir meyve bahçesi olmalıydı dünya.

Her meyve, bütün halkların nefesiyle kızarmalı ve kızaran meyvelere hep birlikte uzanmalıydık. Bizim olmalıydı bütün şehirler, bütün yerleşimler, bütün tarlalar, bütün fabrikalar. Ve adil, ve mutlu, ve geniş, ve doğurgan, ve müreffeh hayatlarımız içine doğmalıydı bütün çocuklar.

Bütün çocukları tek bir el gibi sevmeliydik. Sevebilmeliydik. Niye elleriniz ellerimizin içinde değil? Niye ateşimize uzanmaz ateşiniz? Niye kendi ocağınızda kendinize yemek pişirmektesiniz? Niye kavgayı duyunca kulaklarınız sağırlaşmakta, diliniz tutulmakta?

 Siz bu dünyaya korkmak için mi getirirdiniz ve korkak çocuklar yetiştirmek için mi ebeveyn kılındınız siz? Siz nesiniz sevgili kardeşim? Ve sizin için nedir inanç, nedir iman, nedir ahlak, nedir kavga?

Cevaplarınızdaki tedirginliği ve çocuklarınızdan torunlarınıza doğru akmakta olan ürkekliği hiç sevmiyoruz. Sizi hiç sevmiyoruz sevgili kardeşim. Yeryüzü bölük pörçük!

idris özyol

"Normal bir insanın mantığı ile şehidin mantığı arasında fark vardır. Şehid, aşk ehlidir, akıl ehli değil…

 Akıl ehli olanlar davaları için sadece tedbir peşinde koşarlar…

Aşk ehli olanlar ise davaları için önce kendilerini feda etmeyi göze alırlar."

Bakara:

Ve sakın Allah yolunda öldürülenlere "ölüler" demeyin; hayır onlar diridirler. Fakat siz bunun şuurunda değilsiniz. (2/154)

******

Al-i İmran

Eğer siz (Uhud'da) bir acıya uğradınızsa, (Bedir'de de düşmanınız olan) o kavim de benzer bir acıya uğramıştır. O günleri biz insanlar arasında döndürür dururuz (zaferi bazen bir topluma bazen öteki topluma nasip ederiz.) Ta ki Allah, iman edenleri ortaya çıkarsın ve aranızdan şahitler edinsin. Allah zalimleri sevmez. (3/140)

Bir de (böylece) Allah, iman edenleri günahlardan temize çıkarmak, kâfirleri de helâk etmek ister. (3/141)

Yoksa Allah içinizden cihad edenleri belli etmeden, sabredenleri ortaya çıkarmadan cennete gireceğinizi mi sandınız? (3/142)

Andolsun, eğer Allah yolunda öldürülür ya da ölürseniz, Allah'tan olan bir bağışlanma ve rahmet, onların bütün toplamakta olduklarından daha hayırlıdır. (3/157)

Andolsun, ölseniz de öldürülseniz de Allah'ın huzurunda toplanacaksınız. (3/158)

Allah yolunda öldürülenleri sakın ‘ölüler' saymayın. Hayır onlar Rableri katında diridirler rızıklanmaktadırlar. Allah'ın kendi fazlından onlara verdikleriyle sevinç içindedirler. Onlara arkalarından henüz ulaşmayanlara müjdelemeyi isterler ki onlara hiçbir korku yoktur mahzun da olacak değillerdir. Onlar Allah'tan bir nimeti bir fazlı (bolluğu) ve gerçekten Allah'ın mü'minlerin ecrini boşa çıkarmadığını müjdelemektedirler. (3/169-171)

Yara aldıktan sonra yine Allah'ın ve Peygamber'in çağrısına uyanlar (özellikle) bunların içlerinden iyilik yapanlar ve takvâ sahibi olanlar için pek büyük bir mükâfat vardır. (3/172)

Bunun üzerine, kendilerine hiçbir fenalık dokunmadan, Allah'ın nimet ve keremiyle geri geldiler. Böylece Allah'ın rızasına uymuş oldular. Allah büyük kerem sahibidir. (3/174)

Bunun üzerine Rableri, onların dualarını kabul etti. (Dedi ki) Ben, erkek olsun kadın olsun -ki hep birbirinizdensiniz- içinizden, çalışan hiçbir kimsenin yaptığını boşa çıkarmayacağım. Onlar ki, hicret ettiler, yurtlarından çıkarıldılar, benim yolumda eziyete uğradılar, çarpıştılar ve öldürüldüler; andolsun, ben de onların kötülüklerini örteceğim ve onları altlarından ırmaklar akan cennetlere koyacağım. Bu mükâfat, Allah tarafındandır. Allah; karşılığın güzeli O'nun katındadır. (3/195)

Yüce Allah, şehitlere rahmet ve bağışlama, büyük ödül vaat etmiştir: "Allah yolunda ölür veya öldürülürseniz, Allah'ın rahmeti ve bağışlaması, onların topladıklarından daha iyidir." (Ali İmran, 3/157. rahmet + bağışlama); "Öyleyse, dünya hayatına karşılık âhireti satın alanlar, Allah yolunda çarpışsınlar. Kim Allah yolunda çarpışırsa, -ister öldürülsün, isterse galip gelsin-, biz ona büyük bir ödül vereceğiz." (Nisa, 4/74. büyük ödül)


Şehitlerin büyük ödülü, öncelikle günahlarının bağışlanması, sonra da Cennet'tir: "Hicret edenler, yurtlarından çıkarılanlar, yolumda eziyet görenler, savaşanlar ve öldürülenlerin de andolsun, günahlarını elbette örteceğim. Allah katından bir ödül olmak üzere, onları içlerinden ırmaklar akan cennetlere koyacağım. Ödülün en güzeli, Allah katındadır." (Nisa, 4/195. günahlarını örtme + cennet)

Hz.Peygamber (s.a.) de, bu âyetleri tamamlayıcı ve açıklayıcı mahiyette, şöyle buyurur: "Bir savaşçı, ödülünü Allah'tan bekleyerek, savaşın zorluklarına sabreder, cepheden kaçmadan düşmana karşı koyar ve Allah yolunda öldürülürse, bütün günahları bağışlanır." (Müslim, imâret, 117; Tirmizî, cihad, 32)

Uhud Savaşı sırasında, bir sahâbî, Peygamberimiz'e yaklaşarak, "Allah yolunda öldürülürsem, âhirette nerede olacağım?" diye sordu. Hz.Peygamber (s.a.) şu cevabı verdi: "Cennet'te olacaksın." Soran sahâbî, elindeki hurmaları atıp savaşa daldı ve şehit düşene kadar savaştı. (Buharî, megâzî, 17, Müslim, imâret, 143);

"Şehit, Cennet'tedir." (Ebu Davud, cihad, 25) Şehidin kullara ait maddî borçları dışında, bütün günahları bağışlanmış sayılır. Bir adam Hz.Peygamber'e (s.a.) sordu: "Allah yolunda şehit olursam, bütün günahlarımdan kurtulur muyum?" Buna cevabı, kurtulacağı şeklinde oldu. Bir zaman sonra, bu sözünü düzeltme gereği duydu. Cebrail'in (a.s.) kendisine bildirdiğine göre, borçlar bunun dışındaydı. ( Müslim, imâret, 117; Tirmizî, fedâilü'l-cihad, 13)

Bir konuşmasında, durumu şöyle açıkladı: "Canımı elinde tutan Allah'a yemin ederim ki, Allah yolunda şehit olan kimse, yeniden hayata dönse, yine Allah yolunda şehit olsa, tekrar hayata dönse ve yine şehit olsa, borcu ödenmediği sürece Cennet'e giremez." (Nesâî, büyû, 98)

VECDİ AKYÜZ

Yine seni özledim.Yine aklım karıştı baba..Özlem aklı karıştırır mı? Bunu öğretmemiştin bana.

Bugün benim doğum günüm.Şimdi sekiz yaşımdayım.büyüdüm erkek oldum ama hala anlamıyorum sen neden yoksun baba.Önlük bana çok yakıştı. Senin hep görmek istediğin gibi pırıl pırıl bir öğrenci oldum ama sen göremedin üzgünüm çok üzgünüm baba...Karlı bir kış günüydü.seni bir tabutun içine koymuşlardı.Yine çok yakışıklıydın. Derin bir uykuya dalmıştın.Çağırdım defalarca seslendim sana,cevap vermedin küstüm sonra.Hani söz vermiştin. Kartopu oynayacaktık ilk kar yağdığında. Hava çok soğuktu ama babannem ağlarken oooyyy ciğerim yanıyor diyordu.

İnsanın ciğeri nasıl yanar baba?

Çok büyük bir kalabalık vardı.Herkes ama herkes ağlıyordu.Hep bir ağızdan ŞEHİTLER ÖLMEZ VATAN BÖLÜNMEZ diyorlardı.Sen şehitsen ölmüş olamazsın.

Ölmediysen nerdesin baba?

Kocaman bir Türk bayrağına sarmışlardı tabutunu.Sen onu hep göklerde görmek isterdin. Kutsal sevdam bayrağım derdin ya hani. Nedense biraz da kıskandım o zaman seni. Affet baba.Peki neden anlamıyorum hala.

Şimdi sen öldün mü? O zaman vatan bölündü mü?

Çok karıştı aklım baba.Vatanı kim bölmek ister ki.Bu büyük günah değil mi? Dedem anlatırdı ya hep benim dedem Çanakkalede şehit oldu vatanı kurtarmak için derdi ya...O zaman büyük büyük dedem yok yere mi öldü? neden tekrar vatanı bölmek istiyorlar baba? Hani okula gidince her şeyi öğrenecektim.Bunları neden öğretmiyorlar baba? Bildiğim tek şey var.

O da sen yoksun yanımda.

Annem çok özlüyor seni biliyorum. Babanla gurur duyuyorum diyor. İnsan gurur duyunca ağlar mı? Özleme alışır mı baba?

Peki gurur senin yerine kardeşimi koklar mı? Beni maça g**ürür mü acaba?

Biliyor musun baba,benim ciğerim yanmıyor elledim sıcak değildi fazla. Hem duman da çıkmıyor. Ama içimde bir yer var. Seni her düşündüğümde orası çok acıyor,sızlıyor,sanki kopacakmış gibi oluyor.Sanki birileri devamlı kalbimi sıkıyor.Galiba sen yokken hep hasta oluyorum baba.

Bu acı nasıl diner? Ellerin ellerimi nerde bekler? Koşabilmek için seninle yollar bizi nasıl özler? Vatanı hangi canavar böler? Onlara senden başka kim dur der?

Gel de anlat bana.Anlat, öğret ki bende şehit olayım baba.. :